piątek, 22 sierpnia 2014

Rozdział I

Z pamiętnika Rainbow McKinnson. 12.10.2016. Postanowiliśmy zrobić sobie wakacje, z okazji odnalezienia. To słodkie, że każdy z nas odnalazł swoją drugą połówkę. Wszyscy się zeszli. Długo na to czekałam.
Zamykam zeszyt służący mi za pamiętnik, i zerkam na przyjaciół. Dominique patrzy mi w oczy i uśmiecha się promieniście. Czule całuje w policzek swojego chłopaka. Przenoszę wzrok dalej.
-Ale nie ślińcie się publicznie! Ludzie patrzą. - teatralnie rozejrzałam się po krzakach. Louis śmieje się głośno.
-Rain, nie wiem, czy to dobry moment, ale opowiedz. Proszę, powiedz nam co się z Tobą działo. - Perrie lekko ściska mnie za rękę. Wzdycham i wstaję z gładkich kamieni leżących nad brzegiem rzeki. Wchodzę w wodę do kostek. Zamykam oczy, głęboko wciągając powietrze nosem. Wzdrygam się lekko, gdy czuję na ramieniu dłoń Nialla.
 -Jak chcesz, to możemy odłożyć to na później. Gdy będziesz gotowa. - kojący głos Zayna brzmi jak kolor błękitny. Błękitny jak niebo w pełne słońca południe. Miękki jak masło. Tak. Głos Zayna jest miękki jak masło, ale chłodny i przejrzysty jak błękit.
-Bardziej gotowa już nie będę. - rozwieram powieki i zaczynam obserwować jak maleńkie rybki skubią moje stopy. Łaskoczą. - Zacznę od początku. Musicie wiedzieć... - urywam. - musicie mnie zrozumieć. Niektóre moje zachowania. Wynikały z tego, co było w domu. Proszę... - ostanie słowo szepczę.
-Kochanie, nie obiecuję, że Cię zrozumiemy, ale będziemy się starać. - głos Danielle jak śmietana. Kremowy, gęsty. Ciężki, ale przyjemny. Niall opiera brodę na moim ramieniu, po czym subtelnie obejmuje mnie w uścisku. Wiem, że nie chce mnie spłoszyć. Jeśli miałabym porównać go do jedzenia, to byłby to twarożek. Nie potrafi być twardy. Jest bardzo delikatny. Świetny do wesołego towarzystwa i równie wyrozumiały, kiedy ktoś płacze. Neutralny. Biorę jeszcze jeden głęboki wdech i odwracam się do niego. Rybki uciekają przerażone. Patrzy mi w oczy, a ja odważnie wytrzymuję to badawcze, troskliwe spojrzenie. Zaciskam powieki i wtulam się w jego klatkę piersiową.
- Zaczęło się tak:
Pamiętniczku! Dzisiaj jest 15.02.2001. Od jakiegoś czasu, śnią mi się wspomnienia z wcześniejszego dzieciństwa. Sebastian krzyczący, że jestem adoptowana. Przepraszający mnie z czerwoną plamą na nadgarstku. Potem przeskok i mama obiecująca, że nigdy mnie nie skrzywdzi. Budzę się z płaczem. Te koszmary nękają mnie już od tygodnia. Nikomu nie mogę nic powiedzieć. Ups! Tata idzie! Muszę Cię szybko ukryć. Za dużo w Tobie sekretów. Wepchnęłam zeszyt do torby szkolnej. Zdążyłam idealnie. Drzwi otworzyły się w chwili mojego wzięcia długopisu w dłoń. 
 -Co robisz?- poczułam wodę kolońską i delikatną woń róż. Zdziwiona odwróciłam się w stronę ojca. -Uczę się. Mam w poniedziałek klasówkę z angielskiego. A o co chodzi?- przyglądałam mu się zszokowana. 
 -Jest pewna kobieta. Nazywa się Annabell. Przywiozę ją tu na kolację. Chcę, żebyście się poznały. Ładnie się ubierz i uczesz. Będziemy tu za pół godziny. Wyszedł. Po jakimś czasie usłyszałam jak odpala samochód. Spojrzałam przez okno. Zachodzące słońce odbijało się czerwoną łuną na różowopomarańczowym już niebie. Więc pół godziny? Dobrze. Z szafy wyciągnęłam jasnoróżową sukienkę. Tata lubił mnie w tym kolorze. Wbrew wszystkim utartym przekonaniom, że tylko blondynki noszą róże, są to kolory brunetek i szatynek. Wpadłam do łazienki i szybko ściągnęłam ubrania. Wzięłam krótki prysznic, wytarłam szorstkim, białym ręcznikiem i założyłam ciuchy. Rozczesałam włosy i splotłam w warkocz. Końcówkę związałam ciasno czarną frotką, a grzywkę zasłaniającą mi oczy podpięłam wsuwkami. Weszłam do kuchni i otworzyłam garnki. W piecu grzała się lasagne. Przeszłam do salonu i od razu ruszyłam w kierunku masywnego stołu umiejscowionego na środku pokoju. Całe pomieszczenie było stylizowane na bardzo stare. Tata to uwielbiał. Przez jakiś czas po odejściu mamy meble były jeszcze nowoczesne. Dopiero po jej śmierci wszystko posprzedawał i zrobił gruntowny remont. Z ogromnego kredensu wyciągnęłam talerze i sztućce. Przygotowałam zastawę. Upewniłam się, że wszystko jest w porządku i spokojnie skierowałam się do przedpokoju. Prawie w tym samym momencie drzwi zostały otwarte i do mieszkania weszła młoda kobieta. Była bardzo wysoka. Miała duże oczy, ładnie podkreślone makijażem i ciemne blond włosy, związane w wysokiego kucyka. Zielona sukienka z koronki ładnie podkreślała jej długie nogi i zgrabną talię. 
 -Cześć kochanie! Mów mi Ann. 
12.10.2016 
-I tak zaczął się mój mały koszmar. Właściwie drugi koszmar. Pierwszym była mama. Bardzo ją kochałam, dopóki z nami była. Potem odeszła. I się zaczęło. - gdzieś w krzakach odezwał się ptak.
-A dalej?
- Dalej było tylko gorzej.
*************************************
Hej! Bardzo Was przepraszam, ale poczta polska... List zamiast 3 dni szedł... 11! Naprawdę bardzo mi przykro, ale nie miałam na to wpływu.
Te dni bez internetu (a czasem i bez zasięgu!) były straszne :c
Nie byłam w Zakopanem jak powiedziała Wam Larry, tylko w Bieszczadzie <3
Bawiłam się świetnie, ale trzeba było wrócić do codzienności.
Enjoy!

poniedziałek, 11 sierpnia 2014

Ogłoszenie Parafialne

Witajcie, kochane. Z tej strony Larry Stylinson. Może kojarzycie mnie z zakładki bohaterowie czy z moich blogów. Jestem współlokatorką wspaniałej Caroline i chciałam poinformować Was, że nasza autorka wybyła ze swojej samotni by pławić się w luksusach czarująco pięknego Zakopanego. :D
Nie będzie jej przez dłuższy okres, ale to nie znaczy, że rozdziału pierwszego również.
Wspaniałomyślna Carmen już jutro wyśle mi list z początkiem tej opowieści. Mam nadzieję, że docenicie to i pod rozdziałem pierwszym pojawią się komentarze każdego (nawet anonimowego czytelnika). :D
Cóż... Gdy tylko go otrzymam postaram się szybko udostępnić. And live while you're young like a Caroline. Pozdrawiam! :*
~Larry

środa, 6 sierpnia 2014

Prolog.

Just say something.
Nazywam się Rainbow Dorothy McKinnson i jestem 22 letnią mamą. Mam dokładnie 18 tatuaży. Każdy oznacza coś innego. Na ciele mam  wyryte 'przygody' mojego życia. Blizny są historią. Już się ich nie pozbędę. Zresztą, nawet nie chcę. To dzięki temu co przeszłam jestem tym kim jestem. Moje życie było jak tęcza. Pełne dokładnie tych 7 kolorów.
 Czerwony - krew, często mieniąca się na beżowych kafelkach, gdy upadałam na nie wyczerpana życiem. Pomarańczowy - nieprzyjemny, bo kolor moich wymiocin, gdy znowu nazwana 'tłustą świnią' chciałam pozbyć się żołądka.
Żółty - kolor pokoju w psychiatryku. Ładny, słoneczny, ale kojarzy mi się ze złem.
Zielony - jak Jego oczy. Były tak intensywnie zielone. Mogłabym patrzec w nie godzinami. Takie piękne. Niebieski - jak łzy, często spływające po moje twarzy.
Fioletowy - jak siniaki zdobiące moje ciało.
Tęcza towarzyszyła mi nie od zawsze, ale od 13 roku życia. Imię 'Rainbow' otrzymałam mając 14 lat. Wcześniej znana byłam tylko jako 'ona'. Rodzice ochrzcili mnie Dorothy, ale nikt nigdy tak do mnie nie mówił. Potem pojawiła się burza, a po niej - Tęcza.

________________________________________
Hej, tu Caroline, na twitterze znana jako @smallerthandot. To prolog mojego opowiadania. Bohaterów dodam wieczorem. Mam nadzieję, że jakoś Wam się spodoba. Pierwszy rozdział prawdopodobnie w piątek, bo w sobotę wyjeżdżam na 10 dni i nie wiem jak stoi sprawa z internetem. Piszcie na tt lub na maila, zawsze odpowiem. Zapraszam do komentowania.
Enjoy!